Sikhizm
Indie od
zawsze narażone były na wpływy zewnętrzne, a także najazdy i podbicia. Jednak
dzięki wrodzonym zdolnościom Hindusów do asymilacji, religia i filozofia
rodzima nigdy nie została zapomniana. Wręcz przeciwnie – dążono do jej syntezy
z wiarą najeźdźców. W przypadku muzułmanów, którzy od VIIw. przebywali na
terenach Indii – najpierw byli to kupcy arabscy, hindusi doświadczyli wielkiego
ucisku. Pierwszy podbój muzułmański przypada na Xw i wtedy siłą próbowano
Hindusów nawracać na Islam. Udało się to tylko w przypadku Pendżabu i Bengalu.
Tym
sposobem na terenach północnych Indii rozwinęło się państwo rządzone przez
Wielkich Mogołów – potomków Dżingis-chana. Jeden z cesarzy - Dżalal ad-Din
Muhammad Akbar – przyczynił się do
wzrostu tolerancji religijnej i społecznej w kraju.
Dzięki temu w XVw w Pendżabie mogła rozkwitnąć nowa religia zwana sikhizmem.
Stanowiła ona połączenie hinduizmu i islamu, głosząc równość wszystkich wyznań,
a także ludzi.
Założycielem
sikhizmu był Guru Nanak.
Cała
religia opiera się na postaci guru, osoby mającej bezpośredni kontakt z Bogiem.
Po Nanaku przybyło jeszcze dziewięciu guru. Każdy z nich miał swój wkład w
tworzenie świętej księgi wyznawców - Sri Guru Granth Sahib, nazywana też Adi Granth – Pani Księga. Sikhowie
uznają ją za jedenastego guru. Księga składa się z aforyzmów, hymnów i pieśni
oraz przeznaczona jest do śpiewu. To zbliża ją nie tylko do odbioru Koranu, ale
też Wed, pisanych poetyckim językiem, z wiarą w wielką moc Słowa.
Sikhizm głosi wolność i
równość wszystkich obywateli, co było szczególnie ważne dla podzielonych od
wieków na kasty Hindusów, którzy chętnie przechodzili na to wyznanie. Nastąpiło
także równouprawnienie kobiet, mogących sprawować funkcje religijne i społeczne
na równi z mężczyznami. Złota Świątynia w Amritsarze, sanktuarium,
posiada wejścia z każdej strony świata i została zbudowana na niskim poziomie,
na znak, że każdy może w niej przebywać niezależnie od klasy społecznej oraz
wszystkim dostępne jest zbawienie i kontakt z Bogiem.
Ów kontakt mógł człowiek
uzyskać zarówno poprzez medytację, jak i pokorne służenie Jedynemu Bogu.
Sikhizm jest bowiem monoteistycznym systemem, który uznaje istnienie
najwyższego Boga, posiadającego niezliczoną liczbę aspektów i imion. Oddanie
Bogu, wielkiemu Guru, w życiu sikhów oznaczało – oprócz kontemplacji nad Panią
Księgą – etyczne postępowanie i przestrzeganie zasad równości, które wprowadził
Guru Nanak w bardzo zhierarchizowane społeczeństwo indyjskie.
KHANDA - symbol sikhizmu: człowiek zarazem jako żołnierz i święty (środkowy miecz), wieczność Boga i równość płci i kast (kolisty czakkar), niezależność polityczna oraz duchowa (dwa sztylety).
